...widząc swój blog tak zaniedbany, opuszczony, porzucony... Jestem, nie umarłem, czasami tylko mam wrażenie, że tak - gdy czas mi umyka, przemyka między pobudkami.

Z perspektywy 10 miesięcy mogę napisać, że jest lepiej. Na pewno jestem w innym, lepszym punkcie życia. Jednak - co ciekawe - tak, jak apetyt rośnie w miare jedzenia, tak i oczekiwania rosną w miarę poprawiania się sytuacji.

Mam ciekawą pracę - taką, o jakiej marzyłem kiedyś. Mam - prywatnie - więcej zleceń, niz jestem w stanie wykonać. Mam teoretyczny spokój i bezpieczeństwo. Czyli - jesli chodzi o pracę - to jest dobrze.

Mam uczucia - choć czasem wydaje mi się, że już nie umiem czuć. Boję się angażować, bo nie wiem, czy zaangażować się potrafię. Zaangażować się boję, by po raz kolejny kogoś nie skrzywdzić - ale też by samemu się nie poranić. takie chowanie głowy w piasek.

I sam już nie wiem, czy naprawdę jest lepiej, czy tylko tak mi się wydaje. Chyba łatwiej było być porzuconym i nieszczęśliwym. Łatwiej było przeżywać i użalać się nad sobą... Może...